Bureau Beweeglijk

Met plezier leren | motiveren | doceren

Durf je ze te laten vallen?

Het verschil tussen beleren en leren

 

Wat willen we elkaar toch graag helpen. We willen voorkomen dat de ander fouten maakt. We kunnen het niet aanzien wanneer het mis gaat. We waarschuwen, wijzen de weg, vertellen hoet het moet, adviseren zoveel we kunnen. Uit betrokkenheid, zorg, aandacht en genegenheid.

Zo goed bedoeld en vaak zo verkeerd uitgepakt. Want door alle adviezen, tips, aanwijzingen, waarschuwingen wordt die ander juist vaak onzeker, angstig en afhankelijk. Met als gevolg dat je nog meer gaat helpen en daar nog de bevestiging voor vindt ook. ‘Het gaat toch niet goed? Het loopt toch ook fout af? Je struikelt toch ook?’.

Herken je het? Dat de groei dan eerder afneemt dan toeneemt? Totdat je het zat bent en de ander verwijt dat ‘ie niet luistert, niet doet wat je zegt. Met als gevolg dat de ander zich slachtoffer voelt. ‘Ik doe het ook nooit goed’, ‘Waarom vraag je nou niet gewoon wat er aan de hand is?’ en voor je het weet zit je in de zogenaamde dramadriehoek, van slachtoffer, redder en aanklager. Waarin iedereen gelijk heeft en je geen stap verder met elkaar komt.

Want er is een verschil tussen beleren en leren. Beleren doen we ongetwijfeld uit de beste intenties. Willen we alleen dat de ander werkelijk groeit, dan helpt het wanneer we de ander helpen te leren. Dat vraagt iets anders dan voorzeggen. Hoe graag we ook de weg willen wijzen. Het vraagt om vragen stellen, de ander stimuleren zelf na te denken. ‘Hoe zie jij de zaak? Waar loop je tegenaan? Wat zou een geschikte oplossing zijn? En wat nog meer? Hoe heb je het eerder opgelost? Hoe zou dat in deze situatie zijn?’.

Dat betekent dat je de ander moet durven laten vallen. Dat kan voor beide partijen moeilijk zijn, maar wanneer je de ander werkelijk een warm hart toe draagt, reik je hem de hand om op te staan. Geef je hem een tweede kans. Normaliseer je de fouten en stimuleer je het voortaan anders te doen.

En ja, natuurlijk voorkom je dat iemand dood valt. De fouten die iemand kan maken moeten natuurlijk geen permanente schade opleveren of het einde van het hele leerproces inluiden. Dan is iedereen nog veel verder weg van huis. Daarom houd je ook vinger aan de pols om er tijdig bij te zijn en eventueel tijdig te beslissen dat het voor dit moment te hoog gegrepen is.

In dat geval help je iemand met opgeheven hoofd verder te gaan zodat hij bereid is nieuwe ervaringen op te doen, weer te leren en het op een ander moment misschien nog eens te proberen.

Bijt dus op je nagels, zit op je handen, kijk even de andere kant op wanneer iemand iets leert en sta klaar met de vlag & wimpel, de zakdoek en de schouder voor wanneer het onverhoopt niet zo lukt. Dan doe je het al meer dan goed genoeg.